UĞUR'lar Olsun...

Onunla henüz çocuk yaşta, öğrencilik hayatımın ilk karnesini aldıktan birkaç gün sonra tanıştım. Tanıştığımız gün, O’nun öldüğü gündü. Tüm haberlerde paramparça olmuş araba görüntüleri vardı. Çocuk aklım almıyordu bir türlü ama babamın gerek öfkeli gerekse de hüzünlü serzenişleriyle çok önemli bir adam olduğunu az çok hissediyordum. Sonra ki zamanlarda ilçeden kasabamıza yaptığımız yolculuklar esnasında arabamızın kaset çalarından uzun süre çıkmayan Selda Bağcan albümünde, Bağcan’ın o meşhur iç acıtan sesiyle ‘‘Uğurlar Olsun’’ diye selam yolladığı kişinin O olduğunu da çok geç fark ettim. Yıllar sonra, dükkanımızda babamın okuduktan sonra köşeye kaldırdığı, ölümünden dolayı tamamlanamamış ‘‘Kürt Dosyası’’ nı okuyunca nasıl bir adam kaybettiğimizi anlamaya başladım. ‘‘Kürt’’ sözcüğünün bile kullanılmaya çekinildiği zamanlarda ‘‘Kürt Sorunu’’ nu tüm derin uzantılarıyla incelemeye çalışacak cesarette bir aydını kaybetmenin asıl acısını o zaman yaşadım. Akabinden gelen ‘‘Katiller Demokrasi’’ si ve ‘‘Söze nereden başlasam’’ ile yakınlığım ve failinin meçhul kalışına kızgınlığım daha da arttı. Aradan geçen 20 yıl içinde Türkiye tam anlamıyla ‘‘Muhasır’’ bir medeniyet olamasa da siyasi yasaklı Muhafazakarların demokrasiye eklemlenmesi –ki bazıları ülkede başbakan dahi oldu-, meclise girmesi bile polemik konusu olan Kürt siyasetçilerin meclis çatısı altında grup oluşturabilecek çoğunluğa erişmeleri ve askeri vesayetle mücadele gibi bir çok konuda demokratikleşme yolunda dev adımlar atmayı başardı. Lakin, bu 20 yılda egemenler, sadece eski zalimlerini, ama daha da kötüsü yeni muhaliflerini baskılama gailesine düşüp bu toplumun gerçek kayıpları olan Uğur Mumcuların, Abdi İpekçilerin, Muammer Aksoyların, Bahriye Üçokların, Ahmet Taner Kışlalı gibi daha nicelerinin katlinde parmağı olan yapılanmalara dokunmaya, tek tuğlanın çekilmesiyle yıkılacak duvarın altında kalma korkusuyla cesaret edemediler. Ölümünün 21. yılında hala 93 yılının faili meçhullerini tartışmama umuduyla ruhun şad olsun Uğur Mumcu…